اولا ممنون که سر میزنید...  دوما ممنون که این قدر کم نظر میدین

شاید تعجب کنید که چرا من توی این پست دارم حرفهای خودمو میگم. چون همیشه یا شعر گذاشتم یا داستان.

اما ایندفعه میخوام باهاتون درد دل کنم:

اینهمه توی وبلاگم شعرهایی از جدایی و تنهایی گذاشتم اما خودم معنیشونو درک نمیکردم چون تنها نبودم چون کسی ترکم نکرده بود. اما حدود سه هفته پیش وقتی که داشتم میرفتم برای تنها عشقم یه هدیه بخرم دیدمش آره دیدمش اما نه مثل همیشه بلکه با یه نفر دیگه. بیشتر از این دلم میسوزه که پسره سر تا پاش ۵۰ تومان نمی ارزید. منی که تمام برنامه ی زندگیمو در کنار اون تنظیم کرده بودم....

حالا توی این چند وقت میفهمم که هرچی داریوش آهنگای غمگین بخونه کمه.

خلاصه خیلی حالم گرفته. تنها شدم.دیگه به کی sms بدم؟ با کی برم بیرون؟ تنهایی بد دردیه!!!!!!!!!!!

ولی آهسته میگویم الهی بی اثر باشد